Het nieuwe jaar is al een paar dagen geleden begonnen, maar elke tijd is een goede tijd voor nieuwjaarswensen en daarom wens ik u:
1) veel geduld (want sommige studenten doen hun opdrachten soms een beetje te laat...)
2) veel toegevendheid (want sommige studenten hebben die echt heel nodig...)
3) steeds zo goed humor als vroeger en....
4) ...dat u dit jaar even meer vieze grappjes zal ons vertellen dan afgelopen jaar!
Elke student van Neerlandistiek - ongeacht duiveltje of uit koterba's - wil in de zomer graag naar Nederland of België gaan. Daarom ben ik op deze vakantie in het noordelijke deel van Nederland geweest. Ik werkte daar (elke week van maandag tot vrijdag), maar dat was niet het meest interessant deel van mijn verblijf in de Lage Landen. Belangrijker waren voor mij de weekends, toen heb ik door dit mooie land echt veel gereisd. Daarover zal ik nu een beetje meer zeggen.
Ik woonde in Lisse, een klein stadje die tussen Haarlem en Leiden ligt. De omgeving van Lisse noemt men de Bollenstreek. Dat is het hart van de beroemde Nederlandse bloembollen "industrie"; er zijn hier talloze kwekerijen, veel bouwland, broeikassen en pakhuizen waarin duizenden tonnen van verschillende soorten bloembollen bewaard worden. Niet meer dan een kilometer van mij hotel vindt men de populairste toeristische attractie van deze regio: Keukenhof, een van de grootste bloemenparken ter wereld.
Bloemen zijn mooi, ja, maar ik was in Nederland niet alleen voor tulpen of narcissen. De kunst en de geschiedenis, het landschap en de architectuur - dat was voor mij belangrijker. Daarom bezocht ik de grote Nederlandse steden die Randstad formeren: Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht.
Het was vooral de kunst waarvoor ik daar gekomen ben. Met mijn Museumkaartje in de hand (http://www.museumkaart.nl) zag ik de reusachtige Nachtwacht van Rembrandt in het Amsterdamse Rijksmuseum en het stille interieur van Utrechtse kathedraal, wandelde ik naast de meesterwerken van de laatste acht eeuwen in de schatrijke Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam en bracht ik een onvergetelijk halfuurtje door met de mysterieuze blik van het Vermeerse meisje in het stijlvolle Haagse Mauritshuis.
Ik was ook in de kleinere, historische steden zoals Edam of Alkmaar. In Volendam was ik op dit beroemde strand dat zo vaak op de Van Gogh schilderijen voorkomt en in Den Helder zag ik de grootste Nederlandse marinehaven. In Leiden wandelde ik door de oude stad, en in Haarlem maakte ik kennis met soms vrolijke, soms ernstige werken van Frans Hals...
Dat was uitstekend, maar nu is vakantie voorbij en ik kan niets meer doen dan terugdenken aan deze mooie, zonnige (ja, er is soms geen regen in Nederland!) tijd...
Ik ben vooral een duiveltje. Wat betekent dat? Niet alleen dat ik op het tweede jaar van de Wroclawsche Neerlandistiek zit, maar ook dat ik deze taal studeer op de manier die duivelen leuk vinden: ik schrijf een Nederlands blog, ik klets met andere duiveltjes over duivelse onderwerpen (natuurlijk in het Nederlands), en ik zing samen met alle duiveltjes de duivelse Nederlandse liedjes van de duivelse duivel Marco Borstato. Dat doen duiveltjes graag, en dat doe ik ook.
Maar ik ben niet alleen een duiveltje, ik ben ook èèn van de koterba's. Het is voor mij een grote eer om in de koterba's gemeenschap te zitten. Maar wie zijn koterba's? Ja, niemand weet dat precies, maar ik heb eens gehoord dat koterba's een geheimzinnige groep van jonge mensen zijn; dat deze mensen een keer per week elkaar ontmoeten en dat zij op deze raadselachtige vergaderingen over mysterieuze dingen - zoals de verkiezingen in Amerika en internationale pers - praten. Misschien zijn de koterba's een nieuwe maçonnerie?
Ik ben een duiveltje en ik ben èèn van de koterba's - maar dat is niet alles. Ik ben ook een vijfdejaars student journalistiek, een enthousiaste bewonderaar van Beethovens symfonieën en sonaten, een beginneling zwemmer , Owsiszczanjaard, blogger en... Ja, dan kan ook u, beste lezer, iets toevoegen!
Langweekendziekte is een ziekte die voor een lang weekend begint en soms ook een paar dagen na het lange weekend duurt. Op deze manier kan men het lang weekend nog langer maken. Het is een mooie ziekte, de enige ziekte die mensen graag hebben.
Voor sommige mensen is dat een langdurige en onverbeterlijke ziekte. Zij zijn ziek voor elk weekend en daarom elk weekend is voor hen een langweekend. Hetzelfde is met feesten. Bijvoorbeeld, als de Kerstmispauze op 22 december begint, zijn de mensen die notoire langweekendziekte hebben, al op 20 of soms zelfs op 18 of 15 december ziek.
Het grootste verschil tussen de normale ziekte en die van langweekend is de kwestie van keuze: jij kan niet kiezen wanneer je een griep of longontsteking hebt, maar de periode van langweekendziekte kan je wel zelf bepalen.
Misschien daarom zijn er altijd zo weinig mensen op het laatste college voor een langweekend?
